توضیحاتی راجع به جیت کان دو

جیت کان دو یک هنر رزمی غیرکلاسیک است که در سال 1967 توسط استاد بزرگ هنرهای رزمی و بازیگر معروف سینما، بروس لی ابداع شد. این رشته به نوعی برگرفته از وینگ چون کونک فو است چون وینگ چون اولین هنر رزمی بود که بروس لی آن را فرا گرفت. در جیت کان دو، فنون بوکس، کونگ فو، موی تای و بسیاری هنرهای رزمی دیگر دیده میشود. این هنر رزمی بر این مسئله تاکید دارد که یک رزمیکار باید هرکاری را که برای دفاع از خودش لازم است، انجام دهد و اصلا به این توجه نکند که تکنیک با کجای بدن اجرا میشود. طبق گفته ی بروس لی،

هدف اصلی این سبک رفع محدودیت های هنرهای رزمی سنتی است.

تاریخچه

بروس لی هنگامی که در وینگ چون به درجه استادی رسید، در آمریکا اولین مدرسه ی خود را تاسیس کرد. در آن زمان جودو تنها هنر رزمی بود که بطور گسترده در آمریکا آموزش داده میشد. بروس لی اولین کسی بود که میخواست یک هنر رزمی چینی را به غیرچینی ها آموزش دهد، بهمین دلیل با مخالفت ها و انتقادات شدید چینی های متعصب روبرو گشت. با وجود عدم توجه بروس به آنها، یک روز این انتقادات به جایی رسید که یکی از اساتید چینی کونگ فو به او حمله کرد. بروس لی بسادگی او را شکست داد. اما این اتفاق موجب بدبینی بیش از پیش او نسبت به هنرهای رزمی سنتی

شد و بدین صورت بود که ایده ی ابداع یک سبک جدید، در ذهنش شکل گرفت.

او دانسته های قبلی اش را (که بیشتر راجع به وینگ چون، بوکس و تای چی سبک وو بود) با نوآوری های خودش ترکیب کرد. او در ابتدا سبک جدیدش را جون فان کونگ فو نامید (جون فان لی نام چینی بروس لی بود). او مدتی بعد تصمیم گرفت کاری کند که سبکش

کاملا از تمام سبک های کونگ فو متفاوت باشد تا شایستگی نام یک هنر رزمی جدید را داشته باشد. او سبک جدیدش را "جیت کان دو" به معنای "روش متوقف کردن مشت" نامید.

تکنیک ها و اصول

خصوصیت ویژه جیت کان دو این است که هنرآموزان یاد میگیرند هنگام مبارزه سمت قوی بدنشان را جلو بیندازند. مثلا یک فرد چپ دست، یاد میگیرد هنگام مبارزه سمت چپ بدنش را جلو بگذارد. این ایده به این خاطر است که سمت قوی بدن جیت کان دوکار بر سمت ضعیف بدن حریف مسلط شده و در نتیجه، موجب برتری او شود. علاوه بر آن، بیشتر تکنیک های جیت کان دو، علاوه بر نوآوری های بروس لی، از سبک های مختلف کونگ فو، بوکس، موی تای، شمشیرزنی، ساواته، جوجیتسو، کشتی و هنرهای رزمی فیلیپینی گرفته شده اند. جیت کان دو هم مانند وینگ چون بر مشت عمودی تاکید دارد. مشت یک اینچی هم به هنرآموزان آموزش داده میشود. اصول جیت کان دو شامل صرفه جویی در حرکات، سادگی، حملات خطی، ضربه و دفاع همزمان و ایده خط مرکزی (که اصلی است که از وینگ چون گرفته شده) می باشند. از آنجا که جیت کان دو یک سبک ترکیبی می باشد، بروس لی تمرین با آدمک چوبی و همچنین چی سائو (دست های چسبان) را نیز در آن جای داد. او به تمرین با کیسه بوکس

و بعضی برنامه های دیگر که در سبک های موردعلاقه اش بودند، هم توجه کرده و آنها را ازبرنامه های آموزشی جیت کان دو قرار داد.

مثل آب باشید

بروس لی معتقد بود که هنرهای رزمی باید تا حد ممکن انعطاف پذیر باشند. او همیشه برای اینکه توضیح دهد که چرا انعطاف پذیری یک خصوصیت مطلوب برای یک هنر رزمی است، آب را مثال می زد. آب بینهایت انعطاف پذیر است، به هرجا میرود، میتواند هر چیزی را از دیده ها مخفی کند، میتواند از تنگ ترین معابر گذشته و در آن سمت آن، دوباره به حالت اولش بازگردد، میتواند با روانی و نرمی خود، سخت ترین صخره ها را بساید و از بین ببرد و میتواند تیزترین سنگ ریزه ها را هموار کند. لی معتقد بود که یک هنر رزمی باید این خصوصیات را داشته باشد. جیت کان دو کاران هرگز روش های تمرین و سبک مبارزه سنتی را یاد نمی گیرند چون معتقدند که انعطاف پذیر نیست. گفته میشود جیت کان دو همیشه قابل تغییر است، بهمین خاطر خیلی زیاد انعطاف پذیر است. پند همیشگی بروس لی این بود که: آنچه را مفید است بگیر و آنچه را بی فایده است، دور بینداز. هنرجوان جیت کان دو تشویق میشوند که هر سیستم مبارزه ای را که ممکن است یاد بگیرند مثلا یادگیری دیگر هنرهای  رزمی.